Najważniejsze zasady stosowania izolacji bentonitowej VOLTEX, to zachowanie wymagań obciążenia min. 10 cm betonu oraz zakładów 15 cm we wszystkich miejscach nieciągłości izolacji.
Prawidłowe wykonanie hydroizolacji podziemnych części budynków to jeden z kluczowych etapów procesu budowlanego. Wykorzystanie mat bentonitowych typu Voltex stanowi nowoczesne i niezwykle skuteczne rozwiązanie, szczególnie w trudnych warunkach gruntowo-wodnych. Poniżej przedstawiamy szczegółowe wytyczne techniczne, zasady montażu oraz analizę przypadków konstrukcyjnych w zależności od poziomu naporu wody.
Voltex to wysokiej jakości geokompozyt hydroizolacyjny, składający się z dwóch warstw geowłókniny i tkaniny polipropylenowej, pomiędzy którymi zamknięty jest granulat naturalnego sodowego bentonitu. Mechanizm działania izolacji opiera się na unikalnych właściwościach bentonitu, który w kontakcie z wodą pęcznieje, tworząc nieprzepuszczalną warstwę żelu.
Kluczowym warunkiem skuteczności tego systemu jest tzw. docisk konstrukcyjny. Aby żel bentonitowy mógł stworzyć szczelną barierę, musi zostać ograniczony przez masę betonu. Bez odpowiedniego obciążenia, bentonit zwiększyłby swoją objętość w sposób niekontrolowany, nie osiągając wymaganej gęstości izolacyjnej.
Zachęcamy również do zapoznania się z dokumentacją techniczną: wykonanie izolacji fundamentów w sytuacji z naporem i bez naporu wody.
W zależności od tego, na jakim podłożu układana jest mata, wymagana jest inna minimalna grubość płyty betonowej, która zapewni odpowiedni docisk.
W sytuacjach, gdy projekt dopuszcza rezygnację z warstwy chudego betonu, matę Voltex układa się bezpośrednio na starannie wyrównanym i zagęszczonym podłożu gruntowym (najczęściej piaskowym lub pospółce).

Rys. A 1.4. Schemat docisku izolacji przy montażu na gruncie.
Jest to najczęściej spotykana praktyka inżynierska, zapewniająca czystą i stabilną platformę roboczą do układania zbrojenia.

Rys. A 1.5. Zasady wykonywania zakładów maty Voltex.
W przypadku wysokiego poziomu wód gruntowych, system izolacji musi tworzyć szczelną, zamkniętą "wannę" wokół części podziemnej obiektu. Kluczowe jest zachowanie ciągłości izolacji w miejscach przejść przez ławy i stopy fundamentowe.
Typowe detale konstrukcyjne przy naporze wody:

Rys. A 1.6. Płyta posadzki na ławie fundamentowej.

Rys. A 1.7. Płyta posadzki powyżej ławy fundamentowej.

Rys. A 1.8. Płyta fundamentowa - optymalna szczelność.
W sytuacjach, gdy lustro wody gruntowej znajduje się stale poniżej poziomu posadowienia, a grunt jest przepuszczalny, mata Voltex pełni funkcję doskonałej bariery przeciwwilgociowej oraz ochrony przed gazami gruntowymi (np. radonem).
Choć ryzyko hydrodynamiczne jest mniejsze, nadal należy dbać o prawidłowe zakłady (min. 10 cm) oraz mechaniczne mocowanie maty do ścian fundamentowych, aby zapobiec jej osunięciu podczas zasypywania wykopów.

Rys. A 1.9. Płyta posadzki na ławie fundamentowej.

Rys. A 1.10. Płyta posadzki powyżej ławy fundamentowej.

Rys. A 1.11. Płyta fundamentowa w warunkach bez naporu wody.
Wybór maty bentonitowej Voltex to inwestycja w trwałość obiektu. Dzięki właściwościom samonaprawczym (żel bentonitowy potrafi zasklepić niewielkie przebicia mechaniczne powstałe np. podczas montażu zbrojenia), system ten wybacza więcej błędów wykonawczych niż tradycyjne papy czy powłoki bitumiczne. Należy jednak pamiętać o: