Problem zawilgocenia piwnicy jest powszechny, szczególnie w starszych budynkach, gdzie zewnętrzna izolacja przeciwwodna uległa zniszczeniu, jest niewystarczająca lub jej wykonanie od zewnątrz jest niemożliwe (np. ze względu na zabudowę szeregową). w takich sytuacjach kluczowym i często jedynym rozwiązaniem staje się uszczelnienie piwnicy od wewnątrz. jest to złożony proces, wymagający zastosowania specjalistycznych materiałów i technologii, które efektywnie radzą sobie z parciem negatywnym wody (ciśnienie wody od strony podłoża).
Zanim przystąpi się do hydroizolacji piwnicy od środka, konieczna jest precyzyjna diagnoza przyczyn i skali zawilgocenia.
Określenie źródła wody: czy jest to woda gruntowa napierająca (parcie negatywne), czy woda opadowa przesiąkająca przez uszkodzenia konstrukcji?
Pomiar wilgotności: użycie higrometru do określenia poziomu wilgotności murów i posadzki.
Identyfikacja soli: obecność soli budowlanych (siarczany, chlorki, azotany) wymaga zastosowania specjalnych tynków renowacyjnych.

Skuteczne uszczelnienie piwnicy od wewnątrz opiera się na dwóch podstawowych filarach: uszczelnieniu samej konstrukcji (murów i połączeń) oraz przygotowaniu powierzchni na bazie specjalistycznych zapraw.
jest to technika blokowania kapilarnego podciągania wilgoci oraz uszczelniania pęknięć i rys w murach i posadzkach.
iniekcja krystaliczna: polega na wprowadzeniu w mur pod ciśnieniem specjalnych środków chemicznych (np. na bazie krzemianów), które reagują z wilgocią i wolnym wapniem, tworząc nierozpuszczalne kryształy blokujące kapilary w strukturze muru. Jest to metoda trwale osuszająca mur.
iniekcja pęknięć (np. żywicami poliuretanowymi): stosowana do uszczelnienia przeciekających rys, pęknięć i dylatacji. żywice poliuretanowe reagują z wodą, pęczniejąc i trwale wypełniając szczelinę.
Po iniekcji, na oczyszczoną i wyrównaną powierzchnię (mur, beton) nakłada się system szlamów uszczelniających.
szlamy mineralne (zaprawy uszczelniające): są to zaprawy na bazie cementu modyfikowanego polimerami. aplikuje się je pędzlem lub pacą w kilku warstwach. wiążą się one trwale z podłożem, tworząc szczelną warstwę mineralną, która jest odporna na parcie negatywne wody.
rodzaje szlamów: wyróżnia się szlamy sztywne (dla starych, stabilnych murów) oraz elastyczne (dla podłoży narażonych na mikropęknięcia i odkształcenia).
Tynki renowacyjne nie pełnią funkcji hydroizolacyjnej, ale są niezbędne w procesie renowacji zawilgoconych piwnic po wykonaniu izolacji.
funkcja: tynk renowacyjny to specjalna zaprawa porowata, która jest paroprzepuszczalna, ale hydrofobowa (odpycha wodę). Pozwala on na bezpieczne odparowanie nadmiaru wilgoci, która nadal znajduje się w murze po iniekcji (tzw. wilgoci technologicznej), jednocześnie wiążąc i magazynując sole budowlane, zapobiegając ich krystalizacji na powierzchni i niszczeniu tynku wykończeniowego.
Usuwanie warstw: usunięcie starych, zawilgoconych i zasolonych tynków i farb aż do surowego muru.
Przygotowanie podłoża: oczyszczenie spoin, uszczelnienie przejść rurowych i wszelkich ubytków zaprawami szybkowiążącymi.
Iniekcja: wykonanie iniekcji ciśnieniowej w celu wytworzenia przepony poziomej i/lub uszczelnienia rys.
Szlamy uszczelniające: naniesienie dwu- lub trzywarstwowego systemu szlamów mineralnych na mury i na posadzkę (zazwyczaj aż po ścianę, tworząc wyoblenie – tzw. fasetę).
Tynki renowacyjne: nałożenie warstwy sczepnej (obrzutki) i warstw tynku renowacyjnego zgodnie z wytycznymi wta (wissenschalich-technische arbeitsgemeinschaft).
Uszczelnienie piwnicy od wewnątrz jest procesem technicznie wymagającym, który – poprawnie przeprowadzony z użyciem odpowiednich szlamów, iniekcji i tynków renowacyjnych – zapewnia trwałą i skuteczną hydroizolację, przywracając pomieszczeniom użytkową wartość.