Organizacja miejsca doraźnego schronienia (mds) z uwzględnieniem wymogów technicznych, działań diagnostycznych dotyczących betonu oraz niezbędnych decyzji organizacyjno‑administracyjnych określona jest w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 lipca 2025 r.

Cel: przystosowanie istniejących pomieszczeń lub wykonanie wolnostojącego mds do krótkotrwałego przyjęcia ludności zgodnie z wymogami bezpieczeństwa.
Kto decyduje: terytorialny organ ochrony ludności (gmina/powiat/wojewoda) wytypowuje obiekt, zleca ocenę stanu technicznego i zatwierdza dokumentację przystosowawczą.
Dokumentacja obowiązkowa: ocena faktycznego stanu technicznego, ekspertyzy/oceny, dokumentacja przystosowawcza określająca prace konieczne do uzyskania zgodności z wymogami mds.
Lokalizacja: nie dalej niż 500 m od miejsc stałego przebywania ludzi; poza strefami zalewowymi i grożącymi bezpośrednim zagruzowaniem (weryfikować lokalnie).
Minimalna pojemność: możliwość schronienia co najmniej 15 osób (pojemność wyliczana na podstawie wolnej powierzchni: 1,5 m2/os.; 2,0 m2/os. dla osoby na wózku).
Wykluczenia: obiekty przeznaczone do przechowywania dóbr kultury III kategorii oraz budynki w posiadaniu jednostek przewidzianych do militaryzacji.
Warunki konstrukcyjne: stropy i ściany muszą odpowiadać wymogom konstrukcyjnym (np. żelbet stropu o klasie nie niższej niż C25/30 i zadeklarowanej minimalnej grubości zależnej od lokalizacji mds).

Cel badań: potwierdzenie nośności elementów konstrukcyjnych (stropy, belki, ściany), identyfikacja uszkodzeń oraz określenie konieczności wzmocnień/ograniczeń pojemności.
Zakres prac diagnostycznych:
przegląd dokumentacji budowlanej i protokołów odbiorowych;
wizja lokalna i inwentaryzacja widocznych uszkodzeń;
badania NDT przesiewowe (sklerometr, pomiar ultradźwiękowy, GPR, termowizja);
Badanie młotkiem schmidta - badanie betonu in situ, w konstrukcji, bez pobierania próbek
pobór rdzeni betonowych do badań wytrzymałościowych (tam, gdzie NDT wskazuje niepewność);
ocena stanu zbrojenia (korozja, przekrycie) i elementów łączących.
Główne kryteria oceny: porównanie zmierzonej wytrzymałości fck z wymaganiami projektowymi/rozporządzenia oraz ocena konstrukcji względem obciążeń wyjątkowych (np. zagruzowanie Aj).

Etap I — NDT przesiewowe: sklerometr (mapa twardości), ultradźwięki (prędkość fali), GPR (układ zbrojenia, pustki), termowizja (zawilgocenia, odspojenia).
Etap II — wyznaczenie punktów poboru rdzeni: min. 3 rdzenie na krytyczny element (np. strop nad pomieszczeniem mds); przy rozproszonej degradacji 5–8 rdzeni.
Etap III — badania laboratoryjne rdzeni: ściskanie, określenie gęstości, zawartości wody, analiza składu i ewentualne badania porowatości.
Kalibracja: korelacja wyników NDT z wynikami rdzeni w celu rozszerzenia mapy stanu technicznego bez dalszych odwiertów.
Terminologia i tolerancje: przy decyzjach używać wartości fck zmierzonych z rdzeni i uwzględnić współczynniki redukcyjne dla wieku i warunków dojrzewania.
Jeżeli zmierzona wytrzymałość i stan konstrukcji ≥ wymagań projektowych/rozporządzenia: akceptacja użytkowania jako mds (ew. warunkowe z zaleceniami konserwacyjnymi).
Jeżeli wyniki mieszczą się w pobliżu wymagań: ograniczyć pojemność mds / wprowadzić tymczasowy system podpór / zaplanować niezbędne naprawy i ponowną weryfikację.
Jeżeli wytrzymałość istotnie niższa lub wykryte uszkodzenia zagrażają: nie przystosowywać; zaprojektować wzmocnienia (np. podpory, płyta nakładkowa, miejscowe zbrojenie) lub wytypować inne pomieszczenia.

System tymczasowych podpór stropu zgodnie z dokumentacją (ciężar pojedynczego elementu podpór ≤ 50 kg, rozstaw ≤ 2,5 m — jeśli wymagane przez rozporządzenie i dokumentację).
Płyty nakładkowe żelbetowe lub stalowe; miejscowe zespolenia i iniekcje żywiczne na rysy.
Zabezpieczenie i odtworzenie przekryć okiennych/otworów (osłony o zadanej grubości i współczynnikach redukcyjnych).
Usunięcie wyposażenia palnego, przygotowanie miejsc do siedzenia i leżenia, przygotowanie dróg ewakuacyjnych i oznakowania.
Woda pitna, odwodnienie/odbiór ścieków (dla mds >200 os. obowiązkowe instalacje sanitarne zgodnie z wymaganiami).
Wentylacja zapewniająca utrzymanie O2 ≥ 18% i CO2 ≤ 2% przez co najmniej 48 h; wentylacja grawitacyjna dla wolnostojących mds (min. 3 m3/h na osobę).
Zasilanie elektryczne i oświetlenie min. 50 lx na poziomie podłogi; ogrzewanie jeżeli przewidywane są niskie temperatury; odbiór komunikatów radiowych.
Wyjścia ewakuacyjne: wymiary i liczba zgodne z pojemnością (szerokość drzwi i drogi ewakuacyjnej, wyjścia zapasowe poza strefą prognozowanego zagruzowania).
Wyposażenie sanitarne: dla mds ≤200 os. dopuszczalne ustępy suche; dla >200 os. instalacja kanalizacyjna i przeliczenie urządzeń sanitarnych na 75 osób/umywalka i ustęp.

Opracowanie dokumentacji przystosowawczej zawierającej: zakres prac technicznych, wykaz robót, projekt wzmacniania (jeśli konieczny), kosztorys i harmonogram.
Zatwierdzenie dokumentacji przez właściwy organ ochrony ludności; umożliwić konsultacje z zarządcą obiektu.
Oznakowanie mds międzynarodowym znakiem obrony cywilnej i napisem „MIEJSCE DORAŹNEGO SCHRONIENIA”.
Utrzymanie drożności dojść i wyjść ewakuacyjnych; zabezpieczenie dostępu dla osób z niepełnosprawnościami.
Raport diagnostyczny zawierający: wizję lokalną, wyniki NDT, lokalizacje i wyniki badań rdzeniowych, ocenę nośności, zalecenia naprawcze, projekt wzmacniający (jeśli wymagany) oraz decyzję organu ochrony ludności.
W przypadku wykonania robót przystosowawczych — protokół odbioru robót wraz z dokumentacją powykonawczą i deklaracją zgodności prac z projektem.
Wytypuj obiekt i zbierz dokumentację budowlaną.
Wykonaj wizję lokalną i mapę uszkodzeń.

Przeprowadź przesiewowe badania NDT betonu (sklerometr, ultradźwięki, GPR, termowizja).
Wyznacz i pobierz rdzenie zgodnie z wynikami NDT.
Przeanalizuj wyniki; porównaj z wymaganiami (m.in. minimalna klasa betonu stropów C25/30 tam, gdzie wymagana).
Określ decyzję: akceptacja / ograniczenie pojemności / konieczność wzmocnień / wyłączenie.
Opracuj dokumentację przystosowawczą i uzyskaj zatwierdzenie właściwego organu.